Wprowadzenie
  • zmniejsz czcionkę
  • rozmiar pierwotny
  • powiększ czcionkę

Decyzja o utworzeniu wzmocnionej Wysuniętej Obecności, czyli eFP (ang. enhanced Forward Presence) i rozpoczęciu tworzenia dopasowanej Wysuniętej Obecności, czyli tFP (ang. tailored Forward Presence) była jednym z najważniejszych osiągnięć szczytu NATO, który odbył się w dniach 8-9 lipca 2016 roku  w Warszawie. Jest ona ukierunkowana na zwiększenie potencjału obrony i siły odstraszania NATO na wschodniej flance Sojuszu Północnoatlantyckiego.

Główną siłę eFP stanowić będą cztery wielonarodowe batalionowe grupy bojowe NATO, rozmieszczone w Polsce, Litwie, Łotwie i Estonii. Każda grupa tworzona jest przez państwo ramowe, którymi są odpowiednio: Stany Zjednoczone, Niemcy, Kanada i Wielka Brytania. Działania wszystkich grup skoordynowane będą przez wielonarodowe dowództwo dywizyjne,  sformowane w Elblągu.

Grupy, w których skład - oprócz żołnierzy z państw ramowych - wejdą pododdziały z Albanii, Belgii, Chorwacji, Danii, Francji, Holandii, Luksemburga, Norwegii, Polski, Rumunii, Słowenii i Włoch, będą posiadały pełen potencjał bojowy i będą gotowe do prowadzenia działań obronnych.

 

Źródło: nato.int

 


Polska odgrywa  w inicjatywie eFP szczególną rolę. Jest jednym z państw gospodarzy, jest również państwem delegującym swoje siły do jednej z grup, a także zadeklarowała chęć utworzenia na swoim terytorium wielonarodowego dowództwa dywizyjnego, które będzie koordynowało działania wszystkich grup eFP.

Inicjatywa dopasowanej Wysuniętej Obecności tFP jest obecnie na etapie tworzenia. Będzie ona polegała na zbudowaniu natowskiego potencjału odstraszania w południowej części wschodniej flanki NATO, w regionie Morza Czarnego.

Polska już na tym etapie zdecydowała się uzyskać status państwa kontrybuującego tFP.

 

  • publikuj na facebook
  • publikuj na tweeter
  • publikuj na google plus