Wprowadzenie
  • zmniejsz czcionkę
  • rozmiar pierwotny
  • powiększ czcionkę
Decyzja o utworzeniu wzmocnionej Wysuniętej Obecności, czyli eFP (ang. enhanced Forward Presence) i dostosowanej Wysuniętej Obecności, czyli tFP (ang. tailored Forward Presence) była jednym z najważniejszych osiągnięć szczytu NATO, który odbył się w dniach 8-9 lipca 2016 roku  w Warszawie. Jest ona ukierunkowana na zwiększenie potencjału obrony i siły odstraszania NATO na wschodniej flance Sojuszu Północnoatlantyckiego.

Główną siłę eFP stanowią cztery wielonarodowe batalionowe grupy bojowe NATO, rozmieszczone w Polsce, Litwie, Łotwie i Estonii. Każda grupa została utworzona przez państwo ramowe, którymi są odpowiednio: Stany Zjednoczone, Niemcy, Kanada i Wielka Brytania. Działania wszystkich grup będą koordynowane przez Wielonarodową Dywizję Północny Wschód, sformowaną w Elblągu.

Grupy, w których skład - oprócz żołnierzy z państw ramowych - wchodzą pododdziały z Albanii, Belgii, Chorwacji, Danii, Francji, Holandii, Luksemburga, Norwegii, Polski, Rumunii, Słowenii i Włoch, posiadają pełen potencjał bojowy i są gotowe do prowadzenia działań obronnych.

Źródło: nato.int

Polska odgrywa  w inicjatywie eFP szczególną rolę. Jest jednym z państw gospodarzy, jest również państwem delegującym swoje siły do jednej z grup, a także tworzy na swoim terytorium wielonarodowe dowództwo dywizyjne, które ma zadanie koordynowania działań wszystkich grup eFP.

Inicjatywa dostosowanej Wysuniętej Obecności tFP jest obecnie na etapie formowania. W jej ramach budowany jest natowski potencjał odstraszania w południowej części wschodniej flanki NATO, w regionie Morza Czarnego.

Polska po wysłaniu do Rumunii kontyngentu wojskowego uzyskała status państwa kontrybuującego tFP.

  • publikuj na facebook
  • publikuj na tweeter
  • publikuj na google plus